Ik had recent een boeiende discussie over data met een aantal colllega’s. Aan de ene kant is IT de voorbije jaren steeds complexer geworden. Aan de andere kant is de drempel om met data te werken sterk verlaagd, niet in het minst door de opkomst van self-service BI-tools en LLM’s/AI-agents. Vandaag is het zó eenvoudig geworden om data te bekijken, analyseren en manipuleren dat in principe iedereen het kan. Maar precies omdat iedereen ermee aan de slag kan, wordt vaak over het hoofd gezien dat die data ook ergens vandaan komt. In vakjargon: het system of record.
Die bronsystemen lijken steeds vaker vergeten te worden, omdat het vandaag eenvoudiger is om data ‘op te kuisen’ in het doelsysteem dan om structurele verbeteringen aan te brengen in het bronsysteem zelf. Dat heeft echter een keerzijde: het ondermijnt het vertrouwen in het bronsysteem, waardoor men nog meer extra rapporten, controles en opvolgrapporten gaat bouwen en zo komen we in een vicieuze cirkel.
Dat brengt me bij de kernvraag: is data zo eenvoudig en toegankelijk geworden dat we vergeten waar ze vandaan komt?
Misschien is dat precies de paradox waar we vandaag in zitten: hoe makkelijker het wordt om met data te werken, hoe groter het risico dat we de fundamenten uit het oog verliezen. Zonder betrouwbare bronsystemen bouwen we geen datagedreven organisatie, maar een fragiel kaartenhuis van dashboards en afgeleide waarheden.
De echte uitdaging ligt er dus niet in om nóg meer inzichten te genereren, maar om opnieuw te investeren in vertrouwen, eigenaarschap en kwaliteit aan de bron.
No responses yet